Toen Douwe tien jaar geleden op zeventigjarige leeftijd begon als vrijwilliger bij MOmenz, had hij niet kunnen bedenken hoeveel mensen hij zou helpen. Inmiddels is hij bijna tachtig. Nieuwe adressen neemt hij niet meer aan, maar de band met de mensen die hij begeleidde – zoals Musa (25) – is nog altijd warm en dichtbij.
Een rustige start met een groot hart
Toen Douwe startte als vrijwilliger kreeg hij al snel een Syrische familie met vier kinderen. Een tijd later, vier jonge mannen uit vier verschillende landen. Allemaal alleen in Nederland en zonder mogelijkheid tot gezinshereniging. Douwe wist meteen wat hem te doen stond. Zijn werkwijze is rustig, praktisch en vol aandacht.
Volgens hem draait het steeds om hetzelfde: mensen wegwijs maken. Nadat men een woning heeft toegewezen gekregen, begint het werk. De weg wijzen bij het inrichten van het huis, een huisarts zoeken, verzekeringen regelen, helpen bij de belastingaangifte en vooral de taal leren. Dat past bij wie Douwe is. Voor zijn pensioen was hij beroepsmilitair. In Bosnië zorgde hij bijvoorbeeld als commandant van het Logistieke Transport Bataljon voor eten, drinken, brandstof, munitie en alles wat verder nodig was voor de Nederlandse Troepen om de operatie draaiende te houden. Die ervaring in structuur en zorgzaamheid bracht hij mee naar MOmenz.
De ontmoeting met Musa
Zes jaar geleden kwam Musa in zijn leven. Musa was achttien jaar, net gevlucht en helemaal alleen. Hij reisde door verschillende landen, soms liftend, soms lopend. Het was gevaarlijk, maar blijven was nog veel gevaarlijker. In Nederland bouwde hij vanuit het niets weer een toekomst op.
Douwe begon vanaf de eerste dag met hem Nederlands te praten. Taal is volgens hem de basis van zelfstandigheid. Binnen één maand zat Musa op school. En binnen negen maanden haalde hij niveau B2. Daarna volgde een tussenjaar vol vakken en creatieve opdrachten. Uiteindelijk stroomde hij door naar het MBO mediavormgeving.
Van taalschool naar eigen onderneming
Vandaag runt Musa samen met een vriend, die hij op de taalschool ontmoette, een eigen bedrijf in video, fotografie en andere online content. Hij heeft een studio en een leven dat hij zelf heeft opgebouwd.
Toch was het begin een eenzame periode. Zonder familie in Nederland moest hij zijn draai vinden. Twee jaar geleden wist zijn nu zeventienjarige broertje ook te vluchten. De procedure voor gezinshereniging loopt, maar is ingewikkeld en zwaar.
Meer dan coaching: een vriendschap
Waar Musa in Syrië gewoon ergens naartoe kon gaan als hij hulp nodig had, werkt het in Nederland anders. Hier komt veel post, administratie en digitale zaken kijken. Dat kan lastig en overweldigend zijn. Douwe bleef daarom dichtbij hem staan. Iedere week, of om de twee weken, stuurde Douwe een berichtje. Hoe het ging, wat er nog moest gebeuren en of hij ergens mee kon helpen. Het contact werd vanzelf warm en gelijkwaardig. Tegenwoordig noemen ze het gewoon vriendschap. Samen koffie drinken, bijpraten, lachen. “Het is altijd gezellig,” zegt Musa. Douwe heeft met verreweg de meeste mensen die hij begeleid heeft nog contact. Nieuwe adressen neemt hij niet meer aan, maar de verbindingen die er al zijn, blijven waardevol.
Wil jij, net als Douwe, iemand wegwijs maken?
Het verhaal van Douwe laat zien hoe waardevol het is als iemand simpelweg met je meeloopt. Niet groot of ingewikkeld, maar stap voor stap. Veel inwoners die nieuw zijn in Nederland hebben precies dat nodig: iemand die naast hen staat, helpt bij praktische zaken en een gevoel van vertrouwen geeft.
Bij MOmenz zoeken we vrijwilligers die, net als Douwe, met aandacht willen luisteren, meedenken en er af en toe zijn. Je hoeft niets “te kunnen” – jouw tijd, geduld en menselijkheid maken het verschil.
Wil jij betekenisvol contact, nieuwe ervaringen en de kans om iemand écht vooruit te helpen? Neem gerust contact met ons op. Samen kijken we wat bij jou past!
