Betsy is 71 jaar en vrijwilliger Thuisadministratie bij MOmenz. Ze werkte jarenlang als thuisbegeleider en bleef ook na haar pensioen betrokken bij mensen. Tijdens de pandemie werkte ze bij de GGD. Toen die periode voorbij was, meldde ze zich aan bij MOmenz. Ze merkte dat ze vooral blij wordt van uitzoeken, ordenen en structuur aanbrengen. “Ordners, mappen, stapeltjes,” zegt ze. “Maar het belangrijkste is dat mensen zélf weer grip krijgen. Ik neem het niet over. Ik help om het samen te doen.”
Vrijwilliger op afroep: vaak kort, soms meer
Betsy werkt als thuisadmin-vrijwilliger op afroep. Vaak krijgt ze een telefoontje met een casus die met één of twee bezoeken al een stuk lichter wordt. Bijvoorbeeld omdat iemand één formulier niet begrijpt, of omdat brieven blijven liggen door stress of taalproblemen. Maar soms blijkt er meer aan de hand. “Dan ga ik op zoek naar de vraag achter de vraag,” vertelt ze. “En die is vaak complexer dan waar iemand zelf mee binnenkomt.”
Casus 1: Een parkeerkaart… en een stapel ongeopende post
Zo kwam ze bij een mevrouw die moeite had met het aanvragen van een nieuwe gehandicaptenparkeerkaart via de gemeente. Op papier leek het een overzichtelijke vraag, maar toen Betsy binnenstapte zag ze meteen dat er meer speelde. Overal lagen enveloppen, en een groot deel was nog ongeopend. Betsy vroeg rustig of ze mocht helpen en samen gingen ze aan de slag. Ze begonnen met sorteren: stapeltjes op afzender, zodat er overzicht ontstond. Al snel bleek dat er niet alleen post van de gemeente lag, maar ook veel brieven die terug moesten, onder andere naar de Belastingdienst.
Samen bellen: op speaker en stap voor stap
De mevrouw sprak slecht Nederlands en had een andere achtergrond. Haar kinderen waren gaan werken en waren niet altijd op de hoogte van de regels rondom toeslagen. Daardoor was het ingewikkeld geworden en groeide de stress. Betsy merkte dat er niet alleen praktische hulp nodig was, maar ook iemand die samen met haar durfde te bellen en stappen in het systeem kon zetten. Betsy vroeg of ze namens mevrouw mocht bellen en zette haar op speaker, zodat mevrouw alles kon volgen. “Dan blijft het van haar,” zegt Betsy. “Zij hoort wat er wordt gezegd en kan meekijken, maar ik help om het gesprek op gang te brengen.” Er kwam een aanvraag voor een persoonlijke betalingsregeling. De papieren moesten binnen vijf dagen worden ingeleverd en de verwachting was dat er binnen acht weken een reactie zou komen. In de praktijk duurde het veel langer: acht weken werden acht maanden. Toch kwam er uiteindelijk goed nieuws: de schuld is bevroren. Dat gaf lucht en rust.
Waarom die parkeerkaart zo belangrijk is
Ondertussen liep ook de aanvraag voor de gehandicaptenparkeerkaart door. Betsy regelde die uiteraard ook, maar ook dat bleek niet simpel. De aanvraag loopt via een organisatie met een ingewikkeld telefoonmenu. Juist mensen die de taal minder goed spreken, haken daar snel op af. Terwijl deze kaart voor mevrouw heel belangrijk is, omdat ze een meervoudig gehandicapt kind heeft en daardoor echt afhankelijk is van die voorziening.
Casus 2: Eerst een verstopping, daarna pas de administratie
In een andere situatie kwam Betsy bij een Syrisch gezin. Bij binnenkomst rook het in huis erg vies. Dat bleek geen ‘slordigheid’, maar een verstopping in de keuken. Ze wisten niet waar ze hulp konden vragen. Betsy belde de woningbouw, maar een week later was er nog niets gebeurd. Samen belden ze opnieuw en twee dagen later was het opgelost. “De keer daarna zag ik meteen verschil,” vertelt Betsy. “Alles was netjes en er was weer ruimte om verder te kijken.”
Regelen wat geregeld moet worden 
Daarna gingen ze samen aan de administratie werken: sorteren, ordenen en begrijpen wat er precies moest gebeuren. Ook hier speelden toeslagen een rol. Er was een neefje bij het gezin komen wonen, waardoor het inkomen veranderde en dat gevolgen had. Daarnaast was er dubbel glas gebroken. Het gezin dacht dat ze zelf alles moesten regelen, maar Betsy zocht uit dat dit onder de VvE viel. Door te bellen en door te pakken, werd ook dit geregeld.
De kern: de vraag achter de vraag
Wat Betsy in dit werk telkens terugziet, is dat mensen vaak starten met één vraag, maar dat er onder die vraag veel meer kan liggen: stress, schaamte, taalbarrières, ingewikkelde systemen en een stapeling van kleine dingen die groot worden. “Dit soort situaties komen heel vaak voor,” zegt ze. “En juist daarom is die vraag achter de vraag zo belangrijk. Als je alleen het formulier invult, ben je soms snel klaar, maar verandert er weinig. Als je samen overzicht maakt en iemand weer laat meedoen, dan ontstaat er grip.”
Hoe vaak kom je langs?
Betsy komt bij papierwerk soms één keer per twee weken, en als het rustiger is kan één keer per maand of nog minder ook genoeg zijn. Ze werkt daarnaast samen met een MOmenz-collega aan een pilot om te kijken wat er naast een huisbezoek soms nog meer nodig is. Want administratie is zelden alleen administratie. Het is vaak een ingang naar rust, stabiliteit en weer verder kunnen.
Loop jij ook vast in brieven, toeslagen of regelwerk? Neem contact op met MOmenz. We denken graag met je mee. Of misschien wil jij zelf aan de slag als vrijwilliger? We hebben momenteel een aantal leuke vacatures openstaan. Neem gerust contact met ons op voor meer informatie!
